DOS-WK D3 - E.K.C. Nääs D2

Jaja, daar gaan we weer. Volgens mij is het inmiddels voor de kinderen geen geheim meer dat ik de verslagen maak, dus laat ik dit (sorry; weer erg lange verslag) maar eens afsluiten met mijn eigen naam. De vorige wedstrijd in de zaal hebben we 4-4 gelijk gespeeld, dus dit team moeten we kunnen hebben. De laatste weken zien we veel goede vooruitgang binnen het team. Er wordt steeds meer samengespeeld en de lange ballen zijn niet aan te slepen! Toch moeten we niet gaan denken dat deze wedstrijd een kat in ‘t bakkie is, want dan zou het wel eens anders uit kunnen pakken…

We begonnen voor de wedstrijd een tikkeltje anders; de lichten in de zaal waren nog niet aan. Warmlopen werd dus (voor een keertje) tikkertje in het donker. Toen de lichten eenmaal aan waren, zijn we vlug begonnen met schieten en doorloopballen, want het duurde niet lang tot het eerste fluitsignaal zou klinken.

Doordat we nu met 8 spelers zijn, hebben we als trainers een luxeprobleem. Na elke 10 minuten kan er namelijk een compleet nieuw team het veld in. Tegelijkertijd is dat ook precies wat het lastig maakt, want welke combinaties werken goed en welke wat minder? Nou, ik denk dat we met recht mogen zeggen dat we nu 2 prima viertallen hebben gevormd, want wat wordt er goed gewerkt voor elkaar zeg!

We begonnen de wedstrijd goed en al snel staan we met 0-1 voor. Toch weet DOS-WK tegengas te geven, waardoor we weer gelijk komen. Daarna gaat het hard voor ons. Door het gooien van lange ballen weten we snel onze korf te bereiken, maar eenmaal daar, gaat het nog wel eens mis. We gaan goed voor de aangeef staan, maar vergeten dan soms dat we niet alleen doorloopballen hoeven te maken als er iemand in de aangeeft staat. Toch viel het me op dat we hier vandaag minder moeite mee hadden. We gooiden de bal ook af en toe uit, zodat er van een grotere afstand geschoten kan worden. Dit is iets wat we vaker moeten doen, want wat gingen er een hoop ballen in van grotere afstand!

We gingen de rust in met een 1-4 voorsprong. Op zich geen hele bijzondere stand, en ook geen stand waarbij je zegt: ‘Deze wedstrijd kunnen we niet meer verliezen’, maar toch was dat wel iets wat langzaam bij de kinderen begon te kriebelen. Ze hadden door dat door te werken en te rennen voor elkaar, we veel meer ballen en kansen krijgen. Dat maakt dat we in de tweede helft ook strak zijn begonnen. Er werd super verdedigd en DOS-WK kon geen kant op met de bal. Hierdoor gingen ze paniekballen gooien (die wij dan weer mooi konden onderscheppen ). Na onderschepping lekker naar onze korf en doelpunten maken. We liepen hierdoor uit naar 1-6.

Toen DOS-WK daarna de 2-6 maakte, keken een aantal gezichten ineens wat minder blij. De spelers baalden van de tegendoelpunten. Op zich is dat helemaal nog niet zo verkeerd; balen dat je tegenstander heeft gescoord, maar vergeet niet dat wij er ook al heel wat hebben gescoord en dat het bij een wedstrijd hoort dat je doelpunten tegen krijgt. Daarom toch snel weer de koppies omhoog en gaan met die banaan! En dat hebben ze gedaan, want het was voor de kinderen op de bank niet meer bij te houden wie er gescoord had. Na de 2-6 voorsprong, weten we uit te lopen naar 2-10, en dan is het duidelijk: dit kunnen en mógen we niet meer verliezen.

Na 40 minuten spelen blijkt dat dit ook niet het geval is. We winnen de wedstrijd met 3-10 (ja, helaas wist DOS-WK ergens nog het gat van de korf te vinden), maar de gezichten na de wedstrijd waren prijsloos. Wat een blije kinderen heb ik bij me gehad en wat waren ze trots op zichzelf en op elkaar. Dik verdiend dames en heren!

Tot de volgende wedstrijd!

Wendy